Het huis aan de Sont

Een waardevolle aanvulling …

Out of Africa is een prachtig boek met mooie beschrijvingen en exotische gebeurtenissen, maar heeft ook een verteller die moeilijk te doorgronden is. Karen Blixen vertelt over wat zij ziet en meemaakt en onthult zo onrechtstreeks enorm veel van zichzelf, maar natuurlijk enkel door de filter die ze zelf construeert. En het is die filter die de lezer met vragen achterlaat.

Het zijn geen bewuste vragen, maar aan het einde van Out of Africa heb je toch het gevoel dat je meer te weten wilt komen over die barones. Dat je wel eens aan haar toto’s en kikoejoe’s zou willen vragen hoe zij haar zagen. Hoe zij haar leiding en haar aanwezigheid ervoeren. Maar dat kun je niet, dus begin je zelf haar karakter in te vullen. Ze kan geen gemakkelijke vrouw geweest zijn en haar relatie met Denys Finch-Hatton was ook iets … aparts. Je vraagt je af of en hoe ze nog zal kunnen verder leven eens ze uit Afrika vertrokken is en of ze in eigen land ook zo’n farm (of mini-imperium) zal kunnen opbouwen. Want een andere levensstijl is moeilijk in te beelden voor deze unieke vrouw.

En dan blijkt dat Het huis aan de Sont al die vragen kan beantwoorden. Dat het zelfs een antwoord heeft op de vragen die je je wel al stelde, maar nog niet bewust geformuleerd had. Karen Blixen bleek inderdaad een erg moeilijk karakter te hebben gehad en kon geen andere rol meer aannemen dan de (aangetrouwde) barones die haar mini-imperium leidde. Het boek doet je ook begrijpen hoe ze de farm ooit in haar eentje heeft kunnen leiden (met onzichtbare zwarte handen die dat écht mogelijk maakten), maar ook hoe het mogelijk was dat ze die weer heeft verloren. Je krijgt een beter beeld van haar relatie met Denys en staat verstelt van haar vreemde en moeilijke relatie met àlle mannen in haar leven. Je begint haar te begrijpen en je ontwikkelt een medelijden met de vrouw, maar ook een ander en veel moeilijker gevoel. En wanneer Alfred dat gevoel dan in jouw plaats uitspreekt, voel je je betrapt maar ook opgelucht: misschien was het beter geweest als ze samen met Denys in dat vliegtuig had gezeten… Want dat medelijden, gemengd met haar onuitstaanbare grillen en eisen, doet de lezers bijna opgelucht ontspannen wanneer de barones haar laatste adem uitblaast. En als we eerlijk zijn, zien we datzelfde gevoel terugkomen bij de personages. Men is verdrietig, maar het einde van een tijdperk had zich al aangekondigd en er komt een rust over Rungstedlund, over de mensen die haar kenden.

En de kalme en evenwichtige Fru of Madam Carlsen? Die neemt het landgoed, de herinneringen en – vreemd genoeg – uiteindelijk ook een stukje van het karakter van de barones over. En Nils? Die deed wat ‘zijn’ barones niet kon: eindelijk de nieuwe, moderne wereld inluiden.

My Japanese husband thinks I'm crazy

IIIt’s a Texan in Tokyo show … ping!

Zo kwam ik uiteindelijk bij deze boeken uit: een Youtubekanaal van een jonge Texaanse en haar prettig gestoorde Japanse echtgenoot. Ze vertellen over hun leven in (en later in de buurt van) Tokyo en gunnen je een blik op het ‘echte’ leven in Japan – in tegenstelling tot wat er ons soms via de media bereikt. Ik ben/was niet eens zo geïnteresseerd in Japan, maar het is moeilijk om dit kanaal niet leuk te vinden. Daarom keek ik er ook naar uit om Grace’ boeken te kunnen lezen. Haar blog is erg populair (al heb ik die zelf nog niet gelezen) en haar Youtubekanaal is interessant en grappig, dus de boeken moesten wel een hit zijn. Daarenboven heeft ze ze in eigen beheer uitgegeven en de comics zelf getekend, dus ik wou wel eens kijken wat ze ervan gemaakt had.

Ik kan de boeken grofweg in drie woorden beschrijven en ik denk dat ze het er zelf ook mee eens zou zijn: grappig, lichtjes amateuristisch en interessant. Hier lees je waarom.

Grappig: je hoeft maar naar één vlog te kijken op het Youtubekanaal om te begrijpen dat Grace en Ryosuke (haar Japanse echtgenoot) geen saai boek kùnnen maken. Zoals ik al zei is Ryosuke allesbehalve de stoïcijnse Japanse zakenman en terwijl Grace voor de verfijnde humor zorgt, haalt Ryosuke te pas en te onpas zijn poop hat boven. Een geweldige combinatie die nooit verveelt en voor genoeg stof voor Grace’ comics zorgt.

Lichtjes amateuristisch: dit is het gevaar van boeken in eigen beheer uit te geven. In boek 2 of 3 vertelt ze zelf dat ze in boek 1 de paginanummers was vergeten en zo zijn er nog heel wat kleine imperfecties. Maar zoals ze zelf zegt: ‘perfection is stupid’. In dit geval vind ik het moeilijk om een standpunt in te nemen. In het dagelijkse leven hoeven we inderdaad niet altijd perfect te zijn, of zelfs perfectie na te streven, maar boeken heb ik persoonlijk wel graag perfect. Er staan echter kleine taalfouten in, zinsconstructies die niet erg vlot lopen, de drie boeken ontbreken aan structuur en een logische opvolging en zo zijn er nog wel wat ‘foutjes’ op te noemen. En toch is dat eigenlijk niet zo erg. Want de boeken zijn erg fijn om te lezen en een geweldige, interessante en informatieve, ontspanning. Dus deze opmerking mag niet ontbreken, maar ik neem er geen veroordelend standpunt over in.

Interessant: ik weet niet hoe vaak ik het woord ‘interessant’ al gebruikt heb in deze recensie, maar het is vast niet weinig. En dat is omdat het mij zelf ook verbaast. Ik had écht niets met Japan (zeker geen aversie, maar ook geen echte interesse) en toch heb ik al haar vlogs bekeken en intussen al haar boeken gelezen. (Aan de blog begin ik binnenkort.) Een volledig andere cultuur is sowieso interessant en de manier waarop ze erover vertellen maakt de informatie bijna verslavend. Ik wil nog net niet op vakantie vertrekken naar het unieke land (en dat is dan enkel omdat enkele andere landen voorrang krijgen.)

De boeken zijn dus zeker de moeite waard voor wie wat Engels kan en meer wilt leren over de Japanse cultuur en gewoontes. Zorg er gewoon voor dat je genoeg noedels in huis hebt, want hun uitleg over alle exotische lekkernijen doet je maag gegarandeerd grommen en je zal blij zijn met iets wat er toch een béétje aan doet denken!

Moeder, waarom lezen wij?

• Omdat het leuk is.
• Omdat het je leert hoe andere mensen denken en reageren.
• Omdat het je fantasie aan het werken zet.
• Omdat het je blik verruimt.
• Omdat het je nieuwe woorden leert zonder het te merken.
• Omdat het je ervaringen bijbrengt die je anders nooit opgedaan zou hebben.
• Omdat het je meer leert dan welk handboek dan ook.
• Omdat het je de kracht en pracht van taal laat zien.
• Omdat het je leert dat mensen anders kunnen én mogen zijn.
• Omdat het je helpt je gedachten, ideeën en gevoelens onder woorden te brengen.
• Omdat er niets fijners is dan eventjes wegdromen in je boek voor het slapengaan.
• Omdat het je toelaat een verhaal op je eigen tempo te ontdekken.
• Omdat het je een magisch gevoel geeft om te beseffen dat men jouw boek tientallen of zelfs honderden jaren geleden ook al las.
• Omdat lezers het niet vreemd vinden om aangesproken te worden over het boek dat ze vasthebben.
• Omdat boeken een wereld kunnen oproepen die al lang verloren leek.
• Omdat boeken een wereld kunnen bevatten die nog niet bestaat!
• Omdat boeken je een spiegel voorhouden.
• Omdat je zo heerlijk en intens boos kunt worden door een slecht einde.
• Omdat een boek en een kaars blijven werken als de elektriciteit uitvalt.
• Omdat je een date kunt afkeuren na een blik in zijn/haar boekenkast.
• Omdat een boek geen kortsluiting geeft als het in bad valt.

Én …

• Omdat je met een TV niet ’s avonds laat stiekem onder je dons kunt zitten met je zaklamp en je knuffel.