Licht

Om heel eerlijk te zijn had ik weinig verwachtingen bij dit boek. Enerzijds ben ik altijd geïnteresseerd in huis-tuin-en-keukenwetenschap en welzijn, anderzijds … hoe interessant kan een heel boek over licht zijn? Het antwoord is: verrassend interessant! Zo interessant zelfs, dat ik notities in de kantlijn geschreven heb. In inkt! En dat doe ik alleen als ik een boek écht nuttig vind en wil bijhouden, want eigenlijk heb ik een hekel aan notities in boeken …

Over de inleiding kan ik weinig zeggen. Die sla ik in zo goed als elk boek over en ook hier kon Mijn persoonlijke lichtreis mij niet overtuigen om die gewoonte te doorbreken. Mijn excuses, auteur! Daarna komt de uitleg wat licht nu eigenlijk is – zowel natuurlijk als kunstmatig licht – en waarom we natuurlijk licht nodig hebben. Rachitis en fotosynthese kent iedereen, maar Karl Ryberg heeft het ook over SAD (seizoensafhankelijke depressie of winterblues), de mestkever die de maan nodig heeft om zijn balletje mest in een rechte lijn te rollen, waarom ploegenarbeid nefast is voor je gezondheid … en allerlei andere onverwachte interessantigheden. Vervolgens bespreekt hij de soorten elektrisch licht en de voor- en nadelen van verschillende soorten lampen. In huis, maar ook als therapie kun je licht inzetten om je beter te voelen. Via een zijweg bespreekt Ryberg ook oogyoga en gezonde voeding.

De drie interessantste delen van het boek zijn voor mij de volgende. In hoofdstuk 7, Verlichting in huis, geeft hij tips hoe je licht optimaal kan inzetten in je huis. Spiegels, ramen, lampen, verf … kunnen een wezenlijk verschil maken voor je welzijn. In Licht door je leven heen haalt Ryberg een aantal interessante weetjes in verband met licht aan. Zo kunnen vrouwen ook écht meer subtiele kleurnuances onderscheiden en vinden we niet zomaar kleuren uit. (Knipoog naar alle mannen die dat al eens gefrustreerd gemompeld hebben.) In De kleurengalerij legt de auteur uit welk effect kleuren op ons hebben en hoe we ze dus kunnen inzetten (of vermijden) in ons leven. Zo is er een reden waarom bureauonderleggers en bibliotheeklampen vaak groen zijn en kun je geel beter vermijden als je gevoelig bent voor migraine.

Wat mij betreft is het dus echt een onverwacht interessant boek en ik zal het zeker raadplegen bij mijn volgende verhuis en wanneer ik lampen kies. Het is niet voor iedereen, maar wie geïnteresseerd is in ogen, kleuren en natuurlijk licht zal dit boek met plezier lezen.

Leven en laten leven

De nieuwe Hendrik Groen! Hoera!

Vandaag een recensie in de vorm van een reeks bedenkingen:

- Ik heb het hele boek lang gewacht tot de heer Groen zijn opwachting maakte, maar die is niet komen opdagen. Misschien had ik de achterflap moeten lezen, dan had ik geweten dat ik niet op hem moest wachten. (Ik moet me inhouden om geen verwijzing te maken naar dat ander heerschap waar je beter niet op wacht.*) Daarom waarschuw ik jullie alvast: dit boek gaat niet over Hendrik Groen!

- Dit boek gaat wél over de oerhollandse Arthur Ophof en zijn echtgenote, Afra.

- Ja echt, oerhollands. Best vermakelijk als Vlaming!

- Het verhaal heeft iets weg van The hundred year old man who climbed out of the window and disappeared. Niet slecht dus!

- Ik heb met momenten echt luidop gelachen met het verhaal. Minder dan bij de dagboeken, maar het is nog steeds grappig.

Opgepast, spoilers:

- Als je er zo over nadenkt is Arthur Ophof een behoorlijk onuitstaanbare vent, niet?

- De ironie van ‘waarom heb je niet gewoon …’ maakt het hele verhaal nog grappiger (en meer absurd).

- Ik ben wel blij met het einde. Het is best grappig en laat je achter met een lichtjes sadistisch ‘he he, komt ervan’-gevoel. 

- Eigenlijk is er heel wat ironie die het hele verhaal doorsijpelt. Het verhaal op het eenvoudige niveau lezen, doet je lachen, maar de algehele ironie doet het boek toch stijgen in mijn achting. 

- Je merkt misschien mijn gedempt enthousiasme op. Het is een leuk, aangenaam boek om te lezen en het heeft me echt doen lachen, maar ik kan niet anders dan vergelijken met de dagboeken en dan hinkt deze er toch een beetje achter. Jammer, dus probeer gewoon niet te vergelijken!

Conclusie:

Zeker lezen en neem het zoals het komt. Probeer niet te vergelijken met de dagboeken, maar ontspan gewoon met een volledig nieuw verhaal. Salute!

*Ja hoor, ironie!

Slapen met draken

De bijzondere kaft van Slapen met Draken omarmt geen verhaal, maar een soort vertelling. Een vertelling waarin de auteur probeert over te brengen wat depressie voor haar is en wat het met haar doet.

Ik hoor nog steeds verhalen van mensen die zeggen dat anderen hen vertellen dat ze gewoon moeten opstaan en dingen ondernemen om zich beter te voelen. Maar deze tekst – en vooral deze illustraties – maken duidelijk hoe ‘gewoon’ soms bijna onmogelijk is en hoe vaak mensen met een depressie zichzelf inderdaad een schop onder hun eigen kont proberen te geven … om dan toch opnieuw kopje onder te gaan.

Het boekje maakt duidelijk dat zij hun depressie niet zíjn. Dat zij ook liever ‘gewoon’ uit hun bed komen en leuke dingen doen, maar dat ze soms de kracht niet hebben om tegen hun draken te vechten. Of dat hun draken hen gewoon weer meeslepen.

Het is niet gemakkelijk om te begrijpen wat een depressie echt is als je er zelf nooit mee geconfronteerd bent geweest, maar dit boekje helpt je om toch al wat inzicht te krijgen. Echt begrijpen zal misschien niet lukken, maar het is een begin en hopelijk helpt het de ‘gewoon maar’ snel de wereld uit.