Honderd jaar eenzaamheid

Enkele kortverhalen hadden van mij een grote Márquezfan gemaakt, dus was ik erg blij met Honderd jaar eenzaamheid. Toegegeven, ik ben meestal geen fan van dikke boeken, maar ik dacht: ‘Hoe erg kan het zijn?’

Wel … erg. Laat ons zeggen dat ik het voorlopig bij zijn kortverhalen hou.

Ik ben vol goede moed beginnen lezen, ik heb geprobeerd om Arcadio, Arcadio en Arcadio uit elkaar te houden, ik heb geprobeerd om geduldig te wachten op de verhaallijn … Maar na bijna de helft van het boek gelezen te hebben, heb ik het toch moeten wegleggen. Het werd me gewoon te ingewikkeld en te … saai?

Ik hou nog altijd van de schrijfstijl van Márquez en ik heb mij niet echt verveeld tijdens het lezen, maar het verhaal lijkt gewoon nergens naartoe te gaan. En de 101 Buendías met hun rare familiebanden en op elkaar lijkende namen, maken het er niet beter op. Zeker toen ik op Goodreads las dat het er niet beter op zou worden (integendeel), zag ik geen reden meer om nog door te gaan met lezen. Misschien geef ik het later nog eens een kans, maar voorlopig beland je half ongelezen in de kast, Márquez. Sorry.

Wie echter geïnteresseerd is in de Latijns-Amerikaanse geschiedenis en geen probleem heeft met dikke boeken of ongeduld, moet dit boek zeker een kans geven!

PS Mijn complimenten aan de vertaler (en redacteur(s))! Aangenaam geschreven en leesbaar voor het hele taalgebied!

Real food

Als je niet houdt van stikstofappelen van vorig jaar, bereidingen met meer E-nummers dan ingrediënten en verpakking in verpakking in verpakking, is Real Food het perfecte boek voor jou. Dat je je appeltjes gewoon op de juiste plaats en in het juiste seizoen moet kopen, staat er niet in,* maar allerlei ander lekkers zonder toevoegingen wel! En de verpakking heb je helemaal zelf in de hand, dus  je kan gewoon een pot afwassen, gebruiken, opnieuw afwassen en opnieuw gebruiken!

Deze recepten zijn behalve ecologisch(er) en in grote mate vrij van rommel, ook gewoon super lekker! Granola met kokos en amandelen, notenboter, ingemaakte knoflook, pizzadeeg, chilisaus … De gerechten en basissen zien er heerlijk uit en dat ligt niet alleen aan de prachtige foto’s. Geen smaakversterkers, hopen zout of suiker, onnatuurlijke kleuren … Het enige wat je nodig hebt is een paar goeie ingrediënten, de goesting om het te maken en een voorraad glazen potten. Geen tijd is geen excuus (hoewel ik het zelf ook gebruik), want de meeste dingen zijn in 1-2-3 gemaakt van zodra je het onder de knie hebt. Mij hoef je dus niet meer te overtuigen! Het enige wat ik wel nog af en toe nodig heb, is een flinke schop onder de kont en een appeltje voor de dorst.

* Dat besefte ik deze week opnieuw, toen ik een schijfje appel proefde in de biowinkel. Geen stikstofappelen meer voor mij!

Wereldbroodjes

Brood mag tegenwoordig dan wel aan populariteit verliezen, bij mij gaat het er nog steeds vlotjes in. En in alle vormen: een pistoléke, een smoske, een kebab, een boke met kaas … Ik keek dan ook erg uit naar Wereldbroodjes en deze week staan er zelfs twee op het menu in mijn keuken: de sabich uit Israël en de mozzarella in carozza uit Italië.

Wereldbroodjes geeft je 50 lekkere broodjes met een interessante inleiding, een duidelijke werkwijze en foto’s waar je honger van krijgt. Aan het einde staan zelfs enkele broodrecepten zodat je zelf je bagels of pitabroodjes kunt bakken. Een leuke, en lekkere, reis rond de wereld voor de vleeseters, viseters en vegetariërs!

(Maar euh … die smos kaas ontbreekt toch wel ;) )